Kroniek van een aangekondigd afscheid

O sentiment. Ik zeg de journalistiek vaarwel, per nu. Hoewel je wellicht kan stellen dat de journalistiek mij al veel langer geleden vaarwel heeft gezegd. Het was ooit een mooi huwelijk, maar de reeds ingezette scheiding is inmiddels ontaard in een sluimerende alimentatiekwestie.

#tegendebakker tirade
Alle mooie verhalen ten spijt over het gebruik maken van hedendaagse technieken (“ga vloggen!”), het inzetten van affiliates of anderszins om maar die vermaledijde journalist uit te blijven hangen en (normaal) inkomen te vergaren, staat mijn besluit vast.
Ik heb geen zin meer om dag in dag uit reportages te slijten, te onderhandelen over tarieven onder bijstandsniveau, volkomen genegeerd te worden door redacties als je een idee voor een mooi verhaal geopperd hebt, het continu moeten verklaren waarom ik betaald wil worden voor mijn werk (“ja maar je krijgt een groot podium, dat is goed voor je portfolio!”) of dat talentlozen als de tuigvlogger en Hanina Ajarai groots worden binnengehaald als columnist bij een landelijk dagblad en ik tandenknarsend thuis zit terwijl ik de lezers van dat dagblad (hoi AD!) helemaal de moeder zou columneren. #miskendtalent Hiermee komt een einde aan minstens 13 jaar schrijven voor enkele van Nederlands grootste en mooiste media en daarmee voor honderdduizenden lezers. C’est ca.

Fun!
Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen.
Het beste is het te schrijven als is het voor jezelf, zonder publiek. Het houdt de schroom, de politieke correctheid en de rekenschap buiten de deur. Schrijven als dansen zonder dat iemand je ziet, dan is de intentie puur, zijn de woorden oprecht, zijn de bewegingen het mooist en is het verhaal niets dan de hele waarheid.
Dat schrijven, dat plezier heb ik de laatste jaren alleen ervaren tijdens het schrijven van mijn twee boeken en bij de (reis)blogs en -reportages waar ik zonder enige vorm van PR-verplichtingen of anderszins ‘moetjes’ had.
Het zal dan ook het enige schrijfwerk zijn waar ik mee verder ga; met eigenzinnige reisblogs. Columns voor toffe media, waaronder Straatgras van het Natuurhistorisch Museum. En er komt een derde roman, wederom een thriller en ik werk aan een korte erotische thriller, de eerste van een bundel korte verhalen. Omdat ik het leuk vind. En jommes wat heb ik daar onmeuning veel zin in; schrijven wat ik wil, hoe ik het wil, zonder druk en uitgegeven door mijn eigenste Jalapeño Books!

Ik ben journalist èn schrijver. In de grond van de zaak maakt het weinig uit; de bron is dezelfde. Zowel schrijvers als journalisten gebruiken dezelfde elementen en gegevens; zij schrijven over mensen. Of beter gezegd: over wat mensen overkomt.

Gabriel García Márquez, Parijs 1981

Ik ben Tjeerd, ik ben journalist schrijver.

(wist je al dat mijn tweede boek Eeuwig Donker is genomineerd voor een Indie Award, dé literaire prijs voor selfpublishers?)