Zelfmoord

‘Je doet geen rare dingen hè?’
Ik schud mijn hoofd.
‘Ik wil niet dood als je dat bedoelt.’

De dagen dat het echt slecht gaat, denk ik wel aan de dood. Maar dan is het vooral een schouderophalen. Als ik dood zou zijn, is het prima.

Dat is wat ik dacht toen ik het bericht las over de dood van Anthony Bourdain. Ik sprak erover met een vriendin.

‘Ik begrijp hem wel. Ik zie het mezelf ook wel doen, zeker op die leeftijd. Het is klaar, hoppa.’
‘Dat zie ik jou inderdaad doen, dat past bij je. En ik zou het je niet kwalijk nemen.’

Op Twitter werd iemand bijkans gekielhaald omdat ze – ietwat hardvochtig – Bourdain een laffe egoïst noemde omdat hij zijn dochter (11) vaderloos heeft gemaakt.
De toon doet er niet zoveel toe, maar ik begrijp haar opmerking wel. Maar dat is voor de goegemeente een verboden emotie: alle lof voor de regisseur, wee hem of haar die er een andere gedachte over heeft.
Feit blijft dat een jonge puber haar vader moet missen en dat er altijd onbeantwoorde vragen zullen zijn. Geen sinecure.
Alleen, dat maakt Bourdain nog geen laffe egoïst.

‘Het klinkt misschien cru en onaardig als zeg dat ik het je niet kwalijk neem, maar ik bedoel het juist goed. Dat is net als het accepteren dat ik je soms een jaar niet zie. Zo zit jij in elkaar, en dat is precies wat jou jou maakt. Maar zou je het dan niet lastig vinden voor je geliefden?’
‘Nee. Die redden zich wel. Ik zou het alleen nooit doen zolang mijn ouders leven. Al heb je daar ook niet veel over te zeggen als je echt diep zit. Dan maakt het niet uit of je kinderen hebt, of ouders die nog leven.’

Ik weet niets van Bourdain. Niet meer dan de gemiddelde tv-kijker. Maar ik vind zijn dood bij hem passen. Bij de persoon die hij was. Of in ieder geval die hij leek te zijn als hij bij mij in de huiskamer hipsters uitschold, of naar de einder starend de toekomst van Cuba overdacht.

‘Er staat hier op tafel een foto van een meisje. Zij pleegde drie weken geleden zelfmoord. Ze was pas 23, had net een leuke jongen ontmoet, was begonnen aan haar promotietraject. Voor haar familie kwam het als een complete verrassing, ze was de laatste tijd vrolijk, opgewekt en het leven lachte haar toe.’
‘Goh… heftig. En wat gek dat als ze het allemaal zo voor elkaar heeft dan toch dood wil.’

Zij had een besluit genomen. Over haar leven. En dat gaf haar verlichting, net als de dood haar verlichting heeft gebracht. De laatste weken tot het exact uitgekiende moment waren voor haar – hoogstwaarschijnlijk – fijne weken. Intens. De dood lonkte. Dat lijkt gitzwarter dan het is, want de dood brengt namelijk ook verlichting.
De discussie over hulp bij zelfdoding is een felle. Logisch. Maar de tegenargumenten worden vooral aangedragen door hen die niet begrijpen hoe hevig een doodsverlangen kan zijn. En dat zorgt er nog altijd voor dat jonge vrouwen van 23 geen andere mogelijkheid zien dan van hun balkon te springen.

‘Moeten we het nog hebben over hoe we het noemen? Zelfmoord? Zelfdoding? Uit het leven stappen? Suïcide?’
‘Nee. De toon doet er niet toe. Praat er over. Zonder taboes. Maar vooral zonder oordeel.’

Fragment Eeuwig Donker

Die ene keer dat ik onder volledige narcose ben geweest, is één van de mooiste momenten uit mijn leven. Van het moment zelf weet ik niets meer, logisch. Maar na ontwaken realiseerde ik me dat het de dood was waaruit ik zojuist was ontwaakt.
Het was het totale niets, een volledige duisternis zonder prikkels, geur, kleur, geluid, maar het was vooral een stilvallen van de razende radartjes in mijn overvolle chaotische hoofd.
Alles viel op zijn plek op het moment dat alles stil viel. Dit is hoe het is om dood te zijn, bedacht ik me. Je bent gewoon weg, je lost op in de oneindigheid van het heelal.
Er is geen hemel, geen hel. Er zijn geen 72 maagden, geen hemelpoorten, geen goden. Niemand die me tijdens mijn leven was ontvallen stond me op te wachten. Er was geen weerzien met de schitterende zielen van dode geliefden. Geen lichttunnels. Er was gewoon simpelweg helemaal niets.
Op de momenten dat ik geen uitweg meer zie uit de constante brij aan gedachten, aan die stofjes die maken dat ik me ellendig voel, ook als er geen aanwijsbare reden toe is, dan wil ik gewoon niet meer. Dan wil ik dat het stopt. Dan wil ik onder narcose gebracht worden en terug naar die inktzwarte ruimte, naar de eeuwige duisternis waar niets is.

1 thought on “Zelfmoord

  1. Eerlijk is eerlijk, ik heb geen idee wie Bourdain is. Kijk maar weinig tv, dus ik heb geen enkel beeld of mening over de man. Depressie ken ik echter maar al te goed. Ooit zelf een postnatale depressie gehad. Iets wat ik achteraf op een bepaalde manier kan waarderen. Mijn zoon (22) lijdt al vanaf zijn 7e aan depressies. Loodzwaar voor ons, als zijn ouders, maar vooral voor hem. Gewoon niet weten hoe je moet leven, het knokken tegen het onbegrip en de vooroordelen. Door mijn kortstondige flirt met depressie begrijp ik iets beter waar hij doorheen moet. Als hij heel diep zit, komt de gedachte wel eens bij me op dat het misschien wel heel egoïstisch van me is dat ik hem bij me wil houden, hem niet los kan laten. Het is een kutziekte die zoveel mensen raakt. Maar mensen die er uitstappen zijn zeker geen lafaards, ze hebben al zo vaak en hard geknokt dat ze respect verdienen en begrip, vooral begrip en een luisterend oor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *